برداشتهایی از سوره حمد

برداشت هایی از آیه/۱
{بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِیمِ} [۱:۱]
بنام خداوند بخشنده ی مهربان
ــ این جمله آغازگرهرسوره یست، آغازگرصحبت ما باخداست. پس باید آغازگرهرکاری ازما نیز باشد…ای خدایی که بخشنده ومهربانی! مرا ببخش، وبه من لطف کن وکمکم کن، یاریم کن..وقطعاً کار و پیشه ایی که با این جمله ی پرمحتوا شروع شود با خیر وخوشی اتمام خواهد یافت…..پیامبرمان فرمودند:هرکارمهمی که به نام خدای عزوجل آغازنشود آن کار ابتر(بی خیر وبرکت) است. پس آغاز می کنم با استعانت ازتمام نامهای خدا و تنها کسی که سزاوار ستایش است ودارای عظمت ورحمت گسترده ای است که هرچیز وهر موجود زنده ای را در بر می گیرد.
ــ کارم را با نام الله آغازمی کنم؛ نه با نام چیزدیگری، نه به فرمان دل، یا کس دیگری. الله که دارای مهرفراوان است ورحمتش فراگیرودارای مهرومحبت همیشگی…وقتی این جمله بسیار زیبا را به زبان می آورم؛ آرامش وسکینه ای برقلبم مستولی می شود که گویی ازتمام جهان جدا شده وبه معشوق حقیقی سرسپرده ودل سپرده ام وایمان دارم که پروردگارم کارم را به بهترین نحو انجام خواهد رساند اگرخودش بخواهد.
ــ ما هر کاری را با نام یزدان شروع می کنیم. تا دست یاری خدا همراهمان باشد و بی نام او خیرو برکت ازتمام کارهایمان می زداید. و چه جالب اینکه درتمامی تک تک سوره های قرآن خداوند را به الرحمن و الرحیم خوانده اند؛ چرا بسم الله الجبار القهار ننامیدند.؟ زیرا مهربانی و بخشش پروردگار آن قدر بی شماروزیباست که انسان را متحیر می سازد.
** “یادمه وقتی کوچک بودیم مادرم همیشه می گفت وقتی غذا می خورید؛ بگویید: بسم الله که شیطان با هاتون نخوره از کوچکی حب الله را در دلمان کاشته اند.”
ــزمانی که انسان نام الله را درآغازهرکاری برزبان جاری می کند پرازامنیت وآرامش می شود؛ احساس می کند که نیرویی قوی اوراهمراهی می کند. پس درطول مسیرازهیچ کس وهیچ چیز، ترس وواهمه ای ندارد خداوند می فرماید: بنده ام، بنام من آغاز کرد برمن است که کارهای او را به آخر برسانم ودرهمه حال اورا پر برکت کنم. و حال که بنده گواهی داده که من رحمن رحیمم، مطمئن باشد که بهره او را از رحمتم فراوان خواهم ساخت.

برداشت هایی از آیه/۲
{الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ} [۱:۲]
ترجمه: ستایش خداوندی را سزا است که پروردگار جهانیان است.
ــ حمد در لغت عرب، یعنی: ستایش کردن، ودر برابر کار یا صفت نیک اختیاری است. یعنی وقتی کسی آگاهانه کار خوبی انجام دهد ما او را ستایش می کنیم. یعنی؛ هرانسانی که سرچشمه خیر و برکت باشد از پیامبر گرفته تا هر کس که بنحوی کار خیر انجام دهد، ستایش آنها ازستایش خدا سرچشمه می گیرد. به این خاطر که همه خوبی ها وستایش ها منشأ آن به ذات پاک پروردگار میرسد.
ــ سپاس وستایش مخصوص پروردگار جهانیان است. یعنی خدا ربّ عالمین است. عالم هم اسم آلت، یعنی: ابزار و وسیله است. عالم هم ازعلم یعنی ابزار شناخت هرموجودی عالمی است . انسان ها وحیوان ها هرکدام عالمی هستند وهمه ابزاری هستند برای شناخت خدا پس مشخص می شود؛ خداوند فقط خدای انسان ها نیست وخدای همه موجودات است. وسپاس برای خدایی است که پرودگار همه جهانیان است. و این آیه مصداق آیه ( وان من شی الا یسبح بحمده ) می باشد.
ستایش وثنا وحمد تنها، شایسته خداوندی است که مربی وتربیت کننده هرصنفی ازاصناف آفریدگان وجهانیان است وهیچ کس سزاوارسپاس وشکرنیست. جزاو که تمام جهان دریَد قدرت اوست…وقتی درمقابل خالقم دست برسینه وبا احترام می ایستم واورا شایسته سپاس می دانم به خویش می بالم که مسلمانم. وخدای یکتا را شناخته وبه اوایمان آورده ودرحالی که تسلیم اوامراویم. اورا ستایش وعبادت واطاعت می نمایم.
ــ ستایش فقط لایق پروردگارم است. زیرا اوست که همواره شبها و روزها بیداراست و آگاه برتک تک اعمال یکایک بندگانش. زیرا او بسیار تواناست که برای هر کدام از بندگان، انگار خاص برای ماست. بس که بر ما نظردارد، بس که آگاه است، بس که تواناست. و آن قدر به ما نزدیک است که هر کدام از بندگانش را انگار خاص فقط مال اوست …ستایش می کنم ذات یزدانم را چون فقط او لایق ستایش و پرستش است.
ــ ما اگر به عمق معانی اسماء خداوند فکر کنیم و آن را در یابیم؛ یقیناً و ازته دل به سوی حمدو ستایش خداوند می رویم. ما هر روز ازصبح تا شب، درنمازهایمان این سوره را می خوانیم. ولی آیا آن را خالصانه می خوانیم یا فقط شده عادت روزانه؟ وقتی که می گوییم؛ الحمدلله خداوند می گوید: بنده ام حمد و ستایش من را می کند. در زندگی روز مره وقتی کسی کاری را برایمان انجام می دهد ازاو تشکرمی کنیم واین تشکر بستگی به بزرگ یا کوچک بودن آن کار دارد، پس خدایی که همه چیز را برایمان خلق کرده و با ما مهربان و بخشنده و…است نباید بوسیله حمد و ستایش ازاو تشکرکنیم.
ــ مابه عنوان یک انسان وظیفه داریم حمدوستایش خالق خویش را به جای آوریم؛ خدایی که با الطاف بی وقفه اش با محافظت های بی لحظه اش، ما را یاری می کند. آیا لایق حمد وستایش ما نیست؟ چرا انسانها یی هستند که خدای خیالی وباطل را جایگزین این الله پاک ومهربان می کنند. پس اگرما به عنوان یک انسان محتاج به الله، ستایش و حمد خویش را خواست خدایی قرار دهیم که پروردگار جهانیان است؛ مطمئنا خداوند نیزما را بنده ی خاص خود می داند واین چه خوب جایگاهی ست…….
-شکرفقط دربرابرنعمت است؛ اما حمد جهت کمال محمود. هرچند نعمتی هم نباشد بازهم خدا قبل از شروع؛ نعمت بزرگ قرآن به ما یاد دادند چجوری سپاس خدا رو به زبان بیاوریم. خدایی که پرودگار جهانیان است.
ــ ستایش خداوند به خاطر صفات کمال وافعالی که از سر فضل وبزرگواری و یا عدل ودادگری؛ از وی صادر می شود. پس ستایش کامل برای اوست ورب العالمین بیانگر یگانه بودن خداوند درآفریدن وتدبیراُمور واعطای نعمتها وبی نیازی او ونیازمندی تمام جهانیان به اوست.
ــ ستایش مخصوص خداوندی است که پروردگار جهانیان است ، ما به عنوان بنده وظیفه داریم حمد وستایش خالقمان را بجا آوریم خدایی که خالق تمام هستی است، چطور ما از بندگان الله بخاطر کارهای کوچکی که برایمان انجام می دهند خود را مؤظف می دانیم که ازآنها تشکر کنیم. اما آیا نباید ازالله که همه هستی ما از اوست تشکرو قدردانی کنیم؟
ــ الحمدلله؛ سپاس وستایش خدا به خاطرفضیلت وبزرگى او. حمد اخص از مدح وعام تراز شکراست، زیرا مدح درمواردى است که با اختیارازطرف انسان انجام مى گیرد. ربّ پروردگار تمام جهانیان است. زیرا که خداوند هستی وتمامى موجودات را آفریده ونعمتهاى فراوانى دراختیار ما قرار داده. که اگر آن را از دست بدهیم بقاء ودوامى براى ما انسانها ممکن نخواهد بود. پس خداوند مربی وپروردگار ماست. زیرا؛ هر چه که داریم از جانب خداوند است.

برداشت هایی از آیه/۳
{الرَّحْمَٰنِ الرَّحِیمِ }[۱:۳]
ترجمه: بخشنده‌ی مهربان است.
رحمن؛ یعنی: عطوفت ومهربانی، که این صفت جزء ذات پروردگار است. و رحیم؛ هم به معنی: مهربان … است. این صفت اختصاص به همه دارد یعنی رحمت عمومی و همگانی. پس رحمان و رحیم دو صفت از صفات نیکوی الهی است، رحمان صیغه مبالغه وبه معنای کثرت و فراوانی رحمت الهی است که شامل همه بندگان اوست. و رحیم بیانگر رحمت جاودان و نعمت دائمی خداوند است؛ که ویژه بندگان مؤمن است. خداوند با این دو صفت به بندگان خود امید می دهد که الله با آن همه جلال و شکوهش بسیارمهربان و رئوف است ونباید از رحمتش نا امید شد.
ــ الرحمن الرحیم؛ بعد از “رب العالمین” آمده، یعنی: اول الترغیب آمده بعد الترهیب. رحمت خداوند شامل حال همه می شود و همه ازاین دریای بزرگ می توانند استفاده ببرند؛ چه کافر چه مسلمان، چه عاصی چه متکبر؛ همه و همه. ولی در آخرت رحیم بودن خداوند فقط شامل مسلمین می شود. از مظاهر رحمت خداوند ستردر دنیا والمغفره در آخرت است.
ــ این آیه، بخشنده و مهربان بودن خداوند را نشان می دهدواینکه او دوستدار بندگانش است. دوصفت رحمن ورحیم بودن الله پشت سرهم آمده تا به ما بفهماند؛ خداوندی که بخشنده است گناهان بندگان را می بخشد از روی لطف و مهربانی اش است. ومن بشخصه سوره ی فاتحه وبخصوص این آیه آرامش بخش روحم است. سبحان الله با قرائت این سوره تمام وجودم پرازآرامش می شود.
صفات رحمن و رحیم؛ از مهم ترین صفات الله می باشند که بارها درنماز تکرار می شوند؛ این درحقیقت درسی است به ما، که در زندگی بیش ازهرچیز باید این اخلاق الهی را پیاده کنیم. همچنین بیانگراین واقعیت است که اگرما خود را بنده خدا می دانیم پس باید تجلی گاه صفات او باشیم.
ــ خدواند بخشنده ومهربان است وداراى رحمتى است که بدان متصف است. بنابرین این همه برکات و نعمتها اثرى ازآثار رحمت او مى باشد وبرهمه چیز توانایی دارد. رحمتش همه چیز را فرا گرفته؛ وفضل وکرم واحسانش شامل جمیع مخلوقات است که به بندگان خود، خلعت هستی وروزی وهدایت وسعادت ونیکبختی دو جهان را ارزانی فرموده است. پس همو است پروردگار جلیل که رحمت فزون واحسان دائمی دارد.
ــ خدایی که خارج ازحدّ تصوربشری بخشنده است ومهربان! آن قدربخشنده است که همه مخلوقاتش درامان ورحمت اویند وبه هرکس که بخواهد بی حساب وکتاب می بخشد واین قدرمهربان است که هرچقدرغرق گناه باشیم وازاو دورشده باشیم؛ کافیست روبه سویش کرده وقلباً پشیمان شویم از راهی که به بیراهه می رسد. خداوند براین صفاتش بیش ازهرصفت دیگرش درقرآن تأکید کرده است تاهمگان بدانند که قبل ازخشم وجبروقهرخداوند، درپرتورحمت بی مثال اویند.

برداشت هایی از آیه/۴
{مَالِکِ یَوْمِ الدِّینِ} [۱:۴]
ترجمه:مالک روز سزا و جزا است.
ــ مالک به معنی دارنده و ملک به معنی دارا می باشد. وخداوند مالک روز جزا ست؛ یعنی: روزی که دین ها باید پرداخت شود: خداوند صاحب و مالک روز جزا (حساب و کتاب ) است. وبر روی اعمال انسانها داوری می کند و پرونده اعمال ما هم به دست اوست و جایگاه هر کس را همان جا مشخص می کند.
ــ مالک کسی است که به صفت مُلک وپادشاهی متصف باشد، به همین خاطر امرونهی نموده وپاداش و سزا می دهد وبا زیر دستانش هرطور که بخواهد رفتار می کند و خداوند مالک روز جزاست و در آن روز حقیقت پادشاهی وعدل خدا برای خلایق روشن می شود وهمه در برابرعظمت وشکوه الهی سر تسلیم فرود آورده ودرانتظار مجازات او بسر می برند؛ امید پاداش از او دارند وازعذاب او در هراسند.
ــ خدایی که صاحب ومالک روز جزاست. این آیه بزرگی و عظمت خداوند را می رساند در مالک هردو دنیا بودنش؛ واینکه روز جزا وقیامت با آن همه عظمتش که تمام بندگان از انبیاء تا سایرین، با اعمالشان درآن صحرا جمع هستند وقراراست به حسابشان رسیدگی شود. فقط یک مالک وفرمانروا دارد وآن خدای عزیز، عظیم ومهربان است…
ـ خداوند وپرودگارصاحب دوجهان، صاحب روزجزاست، اوست که حسابرسی جن وانس انبیاء واولیاء، مردم عادی وکل بشررا عادلانه انحام می دهد، خدای مالک است که تنها مالک وفرمانروای بشریت است، اوخالق دوجهان است وهرآنچه دراوست؛ واوست مالک آن دوجهان وهرآنچه دراوست.
ــ خداوند اول خود را “رب العالمین” نام نهاده بعد “مالک یوم الدین” یعنی: خداوند رب دو جهان است ولی در روز قیامت فقط و فقط اوست که مالک است و هیچ کس اجازه حرف زدن ندارد و ملک در دست خداست (یوم یأتِ لا تکلم نفس الإ بإذنه فمنهم شقی و سعید)در دنیا ملوک و پادشاهان وجود دارند ولی در آخرت فقط خدا مالک است و خداوند درآخرت به بنده گانش می گوید: من مالک هستم؛ کجاست ملکوت الارض، کجاست جبّارین و متکبرین دنیا؟
ــ پروردگار جهانیان مالک و صاحب و متولی تمامی موجودات هردوجهان است. و او نیز مالک روز جزا ست و در آن روز حکم دست اوست. می داند کدامین گروه را جزای خیر دهد و کدامین گروه را جزای شرّ، او صاحب تمامی هستی و کائنات است.
ــ خداوندی که مالک روز جزاست، مالکیت وفرمانروایی خداوند درقیامت برای انسان به طور کامل آشکار خواهد شد؛ چرا که تمام پرده ها کنارخواهد رفت واگرانسانی دراین دنیا شکی به دل راه داده باشد درقیامت به یقین می رسد که فرمانروای بر حقی جز الله وجود ندارد .
ــ مالک کسی است که به صفت مُلک وپادشاهى متصف باشد به همین خاطرامر ونهى نموده وپاداش وسزا مى دهد وخداوند مالک دنیا وآخرت است وهر طور که بخواهد رفتار مى کند وروزى است که مردم در انتظارند پاداش اعمال خوب وبد خود را در یافت کنند. وآن روز چه روز سختی خواهد بود…..
ــ خدایی که پاک ومنزه است ومالک وصاحب پاداش وکیفروحساب است. ودر روز رستاخیز هر طور که بخواهد تصرف می کند روزی که هیچ کس نمی تواند برای دیگری کاری انجام دهد وتمام فرمان واُمور درقبضه ی قدرت حق
است .
ــ اومتصرف وصاحب وخداوند روزسزا وجزاء وداوری است. روزی که هیچ سایه ای وجود ندارد مگرسایه عدل ودادگستری الله. روزی که مهربانترین وعزیزترین کسانمان، تنهایمان می گذارند، روزی که تمامی کسانی که به آنهاوقدرتشان دردنیا، ایمان داشته ایم وبدان ها توسل جسته ایم، حتی نگاهمان نمی کنند، روزی که بی قراروبی تاب ودهشت زده، به دنبال مأمنی برای نجات هستیم، تنهاالله ذوالجلال که صاحب قضا وقدرودنیا وآخرت وقیامت است به دادمان خواهد رسید، پس خوشابه سعادت کسانی که کوله بارشان انباشته ازاعمال صالح است.

برداشت هایی از آیه/۵
{إِیَّاکَ نَعْبُدُ وَإِیَّاکَ نَسْتَعِینُ} [۱:۵]
ترجمه: تنها تو را می‌پرستیم و تنها از تو یاری می‌طلبیم.
ــ پرودگارا! ما تنها تورا می پرستیم وتنها وفقط وفقط ازتویاری می خواهیم، پرودگاری که صاحب جان ماست چگونه به غیرازمالک جانمان کسی دیگررا نعوذبالله پرستش کنیم. پرودگاری که جان مادردست اوست چگونه ازغیراویاری بخواهیم، خدایی که سمیع وبصیر، مالک وخالق است، خدایی که ازرگ گردن به ما نزدیکتراست، چگونه غیراو را بطلبیم. پس تنها تو را مى پرستم وتنها از تو یارى مى طلبم وازعبادت غیر تو روى برمى تابم وغیرازتو یارى نمى جویم وانجام دادن عبادت براى خدا ویارى جستن ازاو، وسیله کسب سعادت ابدى ونجات ازهمه بدیهاست.
ــ تنها تورا می پرستیم وتنها ازتویاری می جوییم. دراین آیه خداوند به وضوح بیان می دارند که عبادت وپرستش فقط وفقط از آن پروردگارجهانیان است، وطلب کمک واستعانت تنها ازخداوند، همچنین ضعف وزبونی انسان دربرابرخالقش را می رساند، خداوند خود به ما می آموزد چگونه بندگی کردن را. ای انسان به هوش باش! “فلاتدعوا مع الله اله آخر”:هرگزمخوان باخداوند، خدایی دیگر.
ــ ای خدای آسمان ها وزمین؛ تنها تورا می پرستیم وتنها ازتویاری می طلبیم؛ وقتی می گوییم تنها تورا می پرستیم. یعنی؛ همیشه همه حواسم به عبادت واطاعت توست، یعنی با تمام وجود وحضورم وبا تک تک سلولهای هستی ام، تورا اطاعت می کنم. وفقط وفقط ازتویاری می طلبم. نه ازشیخ ومرید وپیروامامزاده وبنده های زنده ومرده دیگرت! نه هیچ دون الله دیگری؛ زیرا با تمام حجم قلب کوچکم، اعتقاد دارم که تنها یاری رسان دنیا وآخرت تویی. وتنها به تواعتماد دارم ودلخوشی وامیدم به توست زیرا اول وآخروظاهروباطن تویی!
ــ دراین آیه، ما اقرارمی کنیم که پروردگارا! تنها تو را می پرستیم. زیرا تنها خالق یکتا، لایق پرستش است، ومی گوییم تنها از تو یاری می جوییم. چرا که فقط اوست که یار و یاورحقیقی ماست واوست که دست رد برسینه هیچ بنده ای نمی گذارد و لطف و رحمتش شامل حال همه بندگان می شود .
ــ در این آیه با افتخار می گوییم پروردگارا! تنها تو را می پرستیم، پرستش فقط برای خداوند بزرگ است نه هیچ کس یا چیز دیگری. و ملتمسانه می گوییم: تنها ازتو کمک و یاری می خواهیم. خداوندی که لطف و رحمت خود را درتمام مراحل زندگی به ما بخشیده و ما بازهم مثل همیشه فقط ازالله نیازمان را می خواهیم.
ــ بار خدایا ! ما فقط تورا پرستش می کنیم وتنها از تو نصرت ویاری می طلبیم. انگار بنده در مقابل خدا ایستاده ومی گوید : خود راشایسته نمی دانم به تنهایی ومنفرد درمحضر پروردگار ایستاده وبه مناجات بپردازم، بلکه همراه با مؤمنان یکتاپرست می گویم: خداوندا! دعایم راهمانند دعای آنان قبول فرما! ما همگی تو را می پرستیم وازتو یاری می جوییم.
ــ این آیه اعترافی ست که می تواند گوینده ی خود را، به سعادت برساند. وقتی شخصی معترف است که خداوندا! من وظیفه ی خود می دانم که تنها تورا بپرستم وتنها از تو یاری بجویم. ای خدایی که صاحب و مالک همه ی مخلوقات خود هستی، مرا یاری کن…با این آیه، شرک و بیگانه پرستی کاری بیهوده تلقی می شود وخداوند می خواهد به ما بفهماند که جز من کسی نمی تواند یارو یاور شما باشد. پس به صورت کلی این آیه ی عظیم وپرمحتوا می تواند پلی باشد برای رسیدن به عبادت خالصانه ی آن ذات بی حد.
ــ درکل چهارآیه اول این سوره، درباره بحث توحید می باشد؛ اینکه انسان ابتدا به حمد و ستایش الله می پردازد خدایی که فرمانروای مطلق دنیا وآخرت وتمام موجودات روی زمین و دنیای هریک ازآنهاست و سپس درادامه ازالله می خواهد که او را یاری کند.
ــ مالک یوم الدین؛ یعنی: مالک هردوجهان. واین آیه منزلت وبزرگی الله می رساند که با چه تدبیری مالکیت هردوجهان را به عهده دارد وتمام کارهایی که بندگانش انجام می دهند آگاه است ونتجیه اعمال بندگانش را درآن جهان آخرت بدون کم وکاستی به سرانجام می رساند.
ــ یعنی تنها تو را می پرستیم وتنها ازتو یاری می جوییم واز عبادت غیر تو دوری می کنیم واز تو یاری می جوییم واز غیر تو یاری نمی جوییم. انجام دادن عبادت برای خدا ویاری جستن از او، وسیله کسب سعادت ابدی ونجات ازهمه بدیهاست؛ وعبادت زمانی عبادت واقعی محسوب می شود که برگرفته از سنت وسیره پیامبر وهدف ازانجام آن رضای خداوند باشد.
ــ این آیه این پیامد را دارد که عبادت و بندگی یعنی حد اعلای فروتنی و کرنش وخضوع، که جزبرای خدا برای هیچ کس بکار نمی رود چون فقط او دارای بزرگترین و والاترین نعمت ها می باشد. بنابراین شایسته است در پیشگاهش سرتعظیم فرود آوریم.
خداوندا تنها تو را می پرستم و تنها از تو یاری می جویم چون تنها تو لایق ستایشی وتنها قدرت وعظمت تو می تواند مرا یاری کند.

برداشت هایی از آیه/۶
{اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِیمَ }[۱:۶]
ترجمه:ما را به راه راست راهنمائی فرما.
صراط؛ یعنی: راه و طریق ودر اصل با سین آمده است و از استراط به معنی ابتلاع و فرو بردن است. انگار که راه، راهرو را فرو بلعید.
مستقیم: یعنی راست و بدون کژی و انحراف و پیچ و خم…..
یعنی: بار خدایا! ما را به راه حق و راه راست و درست خودت و دینت رهنما شو و بر اسلامی که پیامبران و فرستادگان داده ای ما را استوار و ثابت قدم بدار. راهی که خاتم پیامبرانت آن را آورده است. خدایا ما را از زمره ی پویندگان راه خودت قرار بده…
خداوندا! ما را به راه راست هدایت کن .
ــ صراط مستقیم منظور راهی است که تو آن را راه مستقیم وراه هدایت من می دانی..
ــ خدایا! من خود را به دست تو می سپارم تویی که خالق منی، راه سعادت من رامی شناسی. پس من را به راهی هدایت کن که توصلاح می دانی راهی که انتهایش تویی. خداوند این آیه ی عظیم را در سوره ی حمد قرار داده تا روزانه در نمازهایمان بارها از ذات پاکش بخواهیم که ما را هدایت کند شاید بهانه ی باشد برای هدایت یافتن ما…خدایا! از تو ممنونیم که همیشه می خواهی ازپشت به ما کمک کنی اما ما بندگان حق شناسی نیستیم.
ــ ما را راهنمای وهدایت فرما تا راه راست را بیابیم. راه راست، راه روشنى است که انسان را به خدا وبهشت مى رساند. راه راست از شناخت حق وعمل به آن. خدایا! ما را به راه راست راهنمای کن ودر رفتن این راه به ما توفیق عنایت فرما. این دعا جامع ترین ومفید ترین دعا براى بنده است و واجب است که درهر رکعتى از نمازخداوند را با این دعا خواند
ــ خداوندا! ما را به راه راست هدایت کن، یعنی: ما را إرشاد و راهنمایی کن که به راه مستقیم برویم، راهی که هیچ کجی درآن نباشد، راه راستی که رسول الله ما را برآن راه قرار داد. راست ترین و بهترین راه، دین الله است که هیچ کجی درآن نیست. پس باید همیشه ازخدا بخواهیم که ما را به این راه راست هدایت کند و گول وسوسه های شیطان را نخوریم. هر کس از خدا پیروی کرد از رسول خدا نیز باید پیروی کند واز خلفاء راشدین نیز پیروی می کند وبعد، ازحق پیروی می کند و هر کس از حق پیروی کرد از اسلام پیروی کرده و هرکس ازاسلام پیروی کرد از قرآن پیروی کرده و هر کس از قرآن پیروی کرد قرآن “حبل المتین” و “صراط المستقیم” او می شود و می باشد. 🌸
ــ بار خدایا! ما را به راه راست وراه حق ودرست خود ودینت راهنما شو، وبراسلامی که به پیامبران وفرستادگان داده ای ما را استوار وثابت قدم بدار، راهی که خاتم پیامبرانت آن را آورده است وما را از زمره ی پویندگان راه خودت قرار ده.
برداشت هایی از آیه/۷
{صِرَاطَ الَّذِینَ أَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ غَیْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ وَلَا الضَّالِّینَ} [۱:۷]
ترجمه: راه کسانی که بدانان نعمت داده‌ای؛ نه راه آنان که بر ایشان خشم‌گرفته‌ای، و نه راه گمراهان و سرگشتگان.
خداوندمی فرماید: این بخش متعلق به بنده ام می باشد واو به آنچه بخواهد می رسد. زمانی که بنده خالصانه وعاجزانه پروردگارخویش را به یاری طلبد وازاودرخواست کمک ویاری نماید که، خداوندا مرا به راه راستت هدایت کن، همان راهی که انبیاء وصدیقین، شهداوصالحین را برآن راه قراردادی، همان راهی که سعادت وبهروزی ما بدان ختم می شود، راهی که انحراف وکژی درآن نیست، راهی که درآن گمراهان(یهودیان ونصرانیان) راجایگاهی نیست. وچه زیبا خداوند راه سعادت وشقاوت را بربندگانش نمایان می کند، و آنها را راهنمایی می کند که ازراه شرّبرحذر باشند. وما چه مهربان خداوندی داریم، بارخدایا به ما توفیقی عطاء کن که تا زنده ایم برطریق مستقیم توباشیم .🌹
ــ دراین آیه ما از خداوند می خواهیم که بار الها! ما را از زمره ی راه پیامبران و صدیقین و شهدا و صالحان قرار ده؛ آنهایی که برترینند.
ــ بار خدایا! ما را از زمره ی گمراهانی که شریعت مقدس تو را به ضلالت کشانیده اند مگردان. این است که بندگان ازخدواند تبارک وتعالی می خواهند که آنها را به راه راست هدایت کنند وهمواره زمره راه صالحان باشند. واز خدواند می خواهند آنها را ازراه کسانی که منحرف شده اند ومورد غضب خداوند قرار گرفتن بازدارد💝.
ــ در این آیات ازالله می خواهیم که ما را به راه راست که همان راه الله و رسولش می باشد هدایت کند.
این آیه آخر نیز کامل کننده آیه قبلی است راه راست را مشخص کرده است که همان راه کسانی است که نعمت هدایت شامل حالشان شده و از خدا و رسولش پیروی می کنند و ما ازخداوند می خواهیم که ما را نیز در زمره هدایت شدگان قراردهد نه کسانی که مورد غضب الهی قرار گرفته اند و گمراه شدند.
ــ در آخر نیز امیدوارم که بتوانیم ازماه مبارک رمضان نهایت استفاده را ببریم تا مشمول لطف و رحمت الله شویم و إن شاءالله از هدایت شدگان که در این سوره به آن اشاره شد باشیم و در قیامت نیز با آنها همنشین شویم .
در این آیه از خداوند می خواهیم که همان راه راست و پاکی که خودش می داند ما را راهنمایی کند، راه کسانی که آنها را مورد لطف و رحمت خود قراردادی و نعمت پاکی و راستگویی و شایستگی و شهادت به آنها دادی و نه راه منافقان و گمراهانی که مورد خشم خدا قرار گرفتن و به خدا گمان بد بردند و بعد از ایمانشان دوباره کافر شدند. راه کسانى که برآنها نهمت داده اى ازقبیل پیامبران وصدیقان وشهدا وصا لحان. خدایا! مى خواهیم که همان راه راست وپاکى که خودت مى دانى ما را راهنمای کنید. ونه راه کسانى که برآنها خشم گرفته اى، آنهایى که حق را شناختن وبه آن عمل نکردند. مثل یهودیان وبعضیها به سبب نادانى وگمراهى از حق دور شدند. مانند؛ نصارا وامثال آنها . این آیه درادامه ی صراط مستقیمی است که درآیه ی قبل از خداوند درخواست کردیم که ما را درآن راه هدایت قرار دهد ودر این آیه خداوند از زبان خود ما راه را برای ما توصیف می کند چه راهی؟ خدایا ! مرا به همان راهی هدایت کن که راه کسانی است که آنان را مشمول نعمت خود ساختی نه راه کسانی که برآنان غضب کرده ای ونه راه کسانی که گمراه شده اند…واقعاً زیبا ودلنشین است که از خدای خود بخواهیم ما را باکسانی قرار دهد که دوستدارآنان است وآنان را در رحمت ولطف خود داخل نموده است….