ما جمعی از همسایگان در سایه‌ی اخوت ایمانی گرد هم آمده‌ایم و در یک محله با هم سکونت داریم؛ ما در یک دوره‌ی تدبر قرآن کریم که توسط یکی از داعیان در دار التحفیظ محله برگزار می‌شود، حضور می‌یابیم و از این جلسه بسیار متأثر شده‌ایم. فهمیدیم چقدر نسبت به کتاب خدا سستی کرده‌ایم؛ تازه متوجه شده‌ایم که تدبر این کتاب چقدر اهمیت دارد و تا چه میزان در تقویت ایمان و انجام عبادات و نیز در رفتار و تعامل با مردم مؤثر است. ما همگی با هم پیمان بسته‌ایم که همواره در قرآن تدبر کنیم.
ما روزهای شنبه یک جلسه‌ی هفتگی در دار التحفیظ داریم و پس از نماز عصر تا اذان مغرب در آن شرکت می‌کنیم.
روش کار ما به این صورت است که هر هفته سه صفحه از قرآن را تدبر می‌کنیم بدون این که به کتاب‌های تفسیری که در آنجا وجود دارد مراجعه کنیم. سپس در هر آیه تأمل می‌کنیم و به تفاسیر آن مراجعه می‌کنیم و در تمام جوانب آیه می‌اندیشیم و شیوه‌های تدبری را که در جلسه فرا گرفته‌ایم مراعات می‌کنیم؛ پرسش و پاسخ، طوفان مغزی، ربط دادن آیات با هم‌دیگر، توجه به آیات قبل و بعد و تناسب آن‌ها با یک‌دیگر و پرداختن به جزئیاتی که قرآن کریم بنا بر حکمتی آن‌ها را فرو گذاشته است از جمله شیوه‌های ما در تدبر است.
نویسنده: دکتر اسماء روشید
مترجم: آقای وفا حسن پور
منبع: http://www.tadabborq.com