داستانهای قرآن استاد محمود ویسی، آدم

قسمت یک از چهارده
التدبر فی القران/ موضوع: نبوت/مقدمه
منبع: قصص قرآن (دکتر محمود ویسی و تفاسیر قدیم و جدید)
سوالات:
۱- گفته­ ی مشهور امام غزالی در مورد قرآن چیست؟
قرآن به مانند غذایی ست که هر انسانی می­تواند از آن بهره مند شود.
نوشیدن آب، هم برای کودک شیر­خوار نیاز است و هم برای انسانی قدرتمند.
قرآن نیز این­گونه می­باشد. نه قشر خاصی می­خواهد و نه دسته­ایی و نه گروهی…
کاش بتوانیم به جایگاهی برسیم که قرآن مثل نفس کشیدن برایمان یک نیاز باشد.
۲- تفاوت قصص قرآن و قصص انبیاء در کتاب­های غیرقرآنی چیست؟
قصص قرآنی چیزی عام­تر از قصص انبیاست. یعنی در قرآن هم قصص انبیاء و هم غیر انبیاء وجود دارد.
لذا قصص قرآن علاوه بر داستان انبیا، شامل داستان­های دیگری نیز است. همانند افرادی که زندگیشان با دیگر افراد زمان خود متفاوت بوده است. (مثل ذوالقرنین).
۳- واژه­ (قص و قصص) به چه معناست و در قرآن به چه شکل­هایی آمده است؟ با ذکر مثال.
کلمه ی قص: به معنی دنبال کردن و تعقیب کردن یک رد است.
و اما قصص: یعنی اثر و رد هر چیزی.
“ان هذا لهو القصص الحق”
قصص­ها انواع مختلفی دارند. خداوند با بیان قصص­ها توضیحاتی را برایمان به ارمغان آورده است.
توضیحاتی در برابر معزلات و بحران­های فکری و راه حل­های آن…
توضیحاتی برای بررسی بحران­های اخلاقی…
توضیحاتی برای بررسی بحران­های اجتماعی…
خداوند سبحان را هزار مرتبه شکر که هیچ چیزی را از قلم نینداخته است.
و اسرارهای نهانی را در دل قرآن کاشته تا آن را پیدا کنیم و از طبیعتش آرامش به نفس کشیم.
قصص قرآن ابعاد، آثار، کاربردها، درس­ها و سامان­دهی­هایی را در خود جای داده است که به چگونگی به سامان رساندن این حیات نابسامان امروزه کمک می­کند.
و همچنین در داستان حضرت موسی، مادر موسی به دخترش یعنی خواهر حضرت موسی می­گوید با چشم موسی را دنبال کن و پیگیر باش تا بفهمی کجا می­رود:
(وَقَالَتْ لِأُخْتِهِ قُصِّیهِ فَبَصُرَتْ بِهِ عَن جُنُبٍ وَهُمْ لَا یَشْعُرُونَ)
در جای دیگری از داستان حضرت موسی، (قص) به معنای بیان کردن آمده است:
(فَجَاءَتْهُ إِحْدَاهُمَا تَمْشِی عَلَى اسْتِحْیَاءٍ قَالَتْ إِنَّ أَبِی یَدْعُوکَ لِیَجْزِیَکَ أَجْرَ مَا سَقَیْتَ لَنَا فَلَمَّا جَاءَهُ وَقَصَّ عَلَیْهِ الْقَصَصَ قَالَ لَا تَخَفْ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ)
۴- مهم­ترین وسایل تربیت، بشر چیست و چرا؟
بشر برای تربیت خود باید با قرآن ارتباط برقرار کند.
پند و عبرت بگیرد.
پیام قرآن را در یابد.
و در نهایت عملی کند.
قران از ما می­خواهد اول بیندیشیم، بعد پند بگیریم.
(لعلهم یتفکرون):
باشد که بیندیشند.
آری خداوند، قرآن را به امیدی که در آن بیندیشیم، نازل کرد.
قرآن مهم­ترین وسیله­ی تربیت است.
چون جامعه­ی کنونی نیاز مبرمی به یک الگوی واقعی دارد. نیازی بزرگ به معیاری زنده تا این­که خود موفق شود. برای این­که بدانیم چه جاهایی برای حرکت است و کجا برای متوقف شدن.
این تربیت شخصیت است و در این­جا عقل حاکم بر هوی و هوس می­شود.
و خوشا روزی که عقل حاکم بر نفس ماست…
لذا بهترین راه برای فهم و درک هر درسی در زندگی این است که ما تجربه­ی عملی آن درس را ببینیم یا از کسی بشنویم، و چون خداوند در قرآن بسیاری از درس­های مورد نیاز بشر را در قالب داستان­هایی واقعی بیان کرده است، قرآن بهترین وسیله برای تربیت انسان­هاست.
کسی که به حقانیت قرآن ایمان داشته و باور داشته باشد که کلام خداوند است می­تواند با مراجعه به آیات قرآن و خواندن تجربه­های زنده­ی قرآنی، تمام وسایل و نکات مورد نیاز تربیتی را به­دست بیاورد.
۵- اهداف مهم بیان قصص قرآن چیست؟
– تفکر و اندیشه.
– تثبیت دل­ها.
– عبرت­آموزی و پند­گیری و متوجه شدن و تشویق شدن به سمت و سوی ارزش­ها.
و در واقع به نوعی کم توجهی به ضد ارزش­ها و متوقف شدن از خطاهاست.
۶- ثمرات مبارک قصص قرآن چه انبیا و چه غیرانبیاء چیست؟
قصص انبیاء و انسان­های صالح و موفقی که در قرآن آمده است برای انسان­ها به­صورت الگوهای زنده و واقعی و موفق، برای راهنمایی و نشان دادن راه هدایت بسیار موثر است.
قصه­ی حضرت موسی و بنی­اسرائیل و اشتباهاتی که بنی­اسرائیل به­عنوان اولین امت دینی روی زمین مرتکب شدند، بهترین وسیله برای هدایت و اصلاح جامعه اسلامی است تا اشتباهات آن­ها را تکرار نکنند.
داستان قوم حضرت یونس که در لحظات آخر توبه کردند و خدا عذاب را از آن­ها برداشت، ما را ترغیب می­کند، هر جا که باشیم، اگر به­سوی خدا برگردیم، توبه­ی ما پذیرفته می­شود.
و هر داستانی درس و ثمره­ایی به همراه دارد.
آن­چه آموختیم:
– ما باید داعیان و سپاهیان خداوند باشیم و همواره برای ترقی و پیشرفت درست و موفق پیکار کنیم و راه بندگی را از دل قرآن بیرون بکشیم.
– نگذاریم تکنولوژی رهبری مسلمانان را به­دست بگیرد.
– نگذاریم الگوهای زنده­ی قصص فراموش شوند.
– نگذاریم رهبری روحمان به­دست دیگری بیفتد.
– با قدرت و قوت ایمان در میدان حاضر شویم…

برگه‌ها: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14