سوالات الرزاق و الرازق

۱- با توجه به آیه /۳۱ اسراء، خداوند روزی فرزندان را بدون کم کردن سهمیه والدین تضمین نموده؛ محدود کردن فرزند از ترس رزق وروزی چه مفهومی دارد؟
تجربه شما از آیه «وَیَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لَا یَحْتَسِبُ »چیست؟ (طلاق/۳)
(وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَکُمْ خَشْیَهَ إِمْلَاقٍ ۖ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِیَّاکُمْ ۚ إِنَّ قَتْلَهُمْ کَانَ خِطْئًا کَبِیرًا) [سوره اﻹسراء :
اکثر زوج های جوان و امروزی البته بحث بیشتر تو مملکت خودمونه که میگن ما تو دخل و خرج خودمون موندیم.
یکی از همشهریامون اُمده بود خارج، چهار سال ونیم بود ازدواج کرده بود خواهرم ازش پرسید چرا بچه نداری از همین حرفا زد که بچه خرجش زیاده و بزرگ کردنش تو این زمونه سخته خواهرم گفت روزی از نظر ما روزی خدا میرسونه
بعد ایشون جواب داد که بچه های اینجا را روزیشونو میرسونه نه بچه های ایران را.
خداوندی که خودش روزی بنده هاشو مقرر کرده حتماً روزی اون طفل رو هم میرسونه. چون تنها خودش روزی رسونه.
به نظر من آیه حتی باطن ما رو خطاب قرار داده. یعنی؛ این که زمانی ما نیت کنیم که از داشتن فرزند ترس داشته باشیم و منع آن شویم که در رزق و روزیشان می لنگیم این آیه شامل حالمان خواهد شد.
اما چون توقعات رفته بالا و از راضی نبودن زندگیه که فکر می کنیم خرجمون کفاف نمیده.
بعضی ها از زبان خودشون شنیدم که میگن این مال ومنال از زحمت وتلاش خودمونه.
باید به این مثل اعتقاد داشته باشیم که؛
خدا گرزحکمت ببنذد دری
زحکمت گشاید دردیگری
یک اسپرم ویک تخمک بارور شده آمادگی یک انسان بالغ عاقل دارد.
تهاجم فرهنگی باعث شده از اعتقاد به اسم “الرزاق والرازق” جز ظاهرش چیزی نفهمیم.
بیشتر، شعر فرزند کمتر زندگی بهتر روی تفکر نسل امروزی تاثیر گذاشته و این شعار رو در زندگیشون نهادینه کردن.
همه ی این بی اعتقادی ها برمی گرده به عدم شناخت خداوند.
وظیفه ى انسان تلاش برای کسب روزیه و نبایست از این آیه سوء برداشت شود؛ که خداوند خودش روزی رسانه !
خداوند از ما مى خواهد زمینه را فراهم کنیم اما رازق تنها خودش است.
ازتو حرکت از خدا برکت
معنی رب چیه؟
پرورش دهنده؛ مربی، وما میشیم متربی.
بله پرورش یافته از خدا.
یک پرورش دهنده اگه نتونه برای مخلوقات خودش رزق وروزیشون تهیه کنه چه جوری عنوان رب می گیره.
در کلاس ابتدایی برای بچه ها می گفتم خب اگه یک کفش مامانت از پول بابات بخره شما چه جوری می گید خدا بهتون داده؟ خیلی زیبا جواب دادن.
می گفتن اون چرم ویا پشم ویا پلاستیک از کجا اومده که کفش درست کردن خدا درستشون کرده. به بابا قدرت عقل وسلامتی داده و……پس اصل کار؛ خدا به ما داده اصلاً خود پدر ومادر الله به ما داده.
از انسان حرکت و از خدا برکت. یعنی؛ ما فقط برای رزق و روزمان تلاش می کنیم تا از خدا بگیریم واین خدای بخشنده هست که به ما روزی میرسونه.
وآیا تجربه داشین رزق وروزی از جایی براتون برسه که فکرش نمی کردین؟
اگر به درد دل پیران و بزرگانی که در شرایط سخت روزگاران قدیم زندگی می کردن بنشینیم و سر حرف در بیاریم که با وضعیت مالی و شرایط سختی که پشت سر گذاشتن و تو هر خانواده ای به طور متوسط ۵ فرزند رو داشتن می گویند خدا خودش روزیشون رو رسونده؛ و ما رو به داشتن فرزند بیشتر تشویق می کنن.
وایا شده تولد فرزند جدیدتان هیچ نقصی در اموالتان نیاد بلکه بیشتر شود؟؟
بله الحمدلله

۲ – در چند جای قرآن اشاره به رزق بغیر حساب برای بندگان شده آیا شما چنین مواردی در دنیا وجامعه خود مشاهده کردید.
رزق بی حساب منظور بی حساب کتاب نیست بلکه خارج ازمحاسبات عمومی است.
رزق بدون حساب شامل همه چی می شه
نه تنها مال و فرزند، بلکه سلامتی، علم، دانایی، هوش و ذکاوت، اعضاى بدن، تن سالم، قلب پاک، پدرومادرو…..
واقعاً آیا اینهایی که گفتین با کاری که می کنیم با حساب بهمون داده است.
چقدر باید قیمت اونها بپردازیم؟
قابل قیمت کردن نیستن؛ مفت و مجانی بهمون داده.
پرداختش به نسبت و مقیاس خیلی ریز با انفاق می تونه باشه
بارون که می آد با خودش روزى می آره.
“وینزل لکم من السماء رزقا”
یه کم بشینیم بنویسیم از روزی که یادمون میاد خداوند چه چیزهای مادی ومعنوی بهمون داده….

۳- با توجه به معانی مختلف رزق در قرآن، آیا شکر گذار رزق وروزی های مختلف از جانب الله هستیم؟ با مثال جواب دهید.
به طور عام اگه بی خیال باشیم رزق می ده برای ادامه ی حیات؛ بی حساب هم می ده .
اما اگه شکر کنیم و انفاق کنیم جایزه هم داریم و رزق خاص خودش هم شامل حالمون می کنه.
اغلب ما انسانها تا در ناز ونعمت وعیش ونوش هستیم گاهی بفکرمون نمیرسه ویادمون میره که خداوند رازقی داریم همینکه یک ناراحتی وغم وغصه به ما رسید دادمون بالا میره که خدا همه غم غصه برای من داره.
اگر من بتونم ازهرآنچه خدا دراختیارم قرار داده بدون هیچ منتی به نحو احسن استفاده کنم. یعنی؛ اینکه به نوعی شکر خدا رو به جا آوردم.
با قلبمون به نعمتها خدا اعتراف کنیم.
با زبانمون خدا را ستایش کنیم.
مثلاً؛ داشتن علم با یاد دادن آن به دیگران و استفاده صحیح از آن علم.
آفرین! اولین قدم، اعتراف قلبی.
بله اول قلباً و بعد عملاً شکرگزار خواهیم بود.
عملاً با مثال؟
من شاکر بودن عملی ام رو در ادا کردن صحیح عبادات نافله ام می دانم.
در مقابل مادیات هر چه بدست آوردم درصدی رو به نیازمندی می دم و به این گونه مادیات رو شکر می گم.
همین که در جمع بزرگترا میشینم پای در دلاشون
خوشحالیشون رو نظاره گر میشم؛ قوت قلب می گیرم و از تجربیات شون بهره می گیرم. نعمت سلامت روح و روان در من تقویت میشه که بیشترین نیاز من بشراست برای سالم زیستن. و این یکی از با ارزشترین روزی هستش که خداوند نصیبم کرده.
مثلاً؛ شکر نعمت پدر و مادر با احترام گذاشتن به آنها و …
من دبیر ریاضی ام هنگام برگزاری کلاس های تقویتی از معاون می خوام از دانش آموزانی که وضع مالی درستی ندارن پول نگیر و به نوعی از این طریق بابت علمی که دارم شکر خدا رو به جا می آرم.
من نعمت علمی که خداوند بهم داده رو به رسوندن اون به مردم شکرگزارم.
پس درکل باید اول شناخت نعمت و بعد شکرگزاری متناسب با نعمت.
ما هر چه داریم از خدا داریم چرا بخیل باشیم؟ خدا که داده بازم می ده اگه بی منت ببخشیم بیشتر هم می ده.
آفرین به همه اونایی که از سرمایه های مختلف خدادادی در خدمت خدا وخلق الله هستن. چون همه ما سربازان الله هستیم وبرای بندگان او خدمتگذار؛ حالا هر کسی در هر حدی که بتونه. یکی با مال یکی با علم وتخصص ویکی با بیان وقلم ویکی با جان ودیگری با یک لبخند واخلاق خوب.
از امروز به بعد باید بیشتر روی خودم کار کنم تا بدون حساب کتاب ببخشم ازهرآنچه که در توان دارم.
روزی خواهد رسید که همه ی خروجی ها بدون حساب به توان خواهد رسید و به سمت خود من سرازیر خواهد گشت.
من چون بیان خوبی دارم همیشه تونستم خودمو به بزرگترای خونه نزدیک ترکنم؛ همیشه واسطه ی خوبی بودم برای برطرف کردن مشکلات و سوء ظن هایی که در خانواده پیش میاد و خدارو شکر تونستم از این نعمت بزرگی که خدا به من ارزانی داده به نحو احسن استفاده کنم.
الهی! ضعیفان را پناهی؛ قاصدان را بر سر راهی؛ مؤمنان را گواهی؛ چه عزیز است آن کس که تو خواهی.
الهی! هر که ترا شناسد؛ کاراو باریک و هر که ترا نشناسد؛ راه او تاریک.
الهی! توانایی ده که در راه نیفتیم؛ و بینایی ده که در چاه نیفتیم.
الهی! بر عجز خود آگاهم و بر بیچارگی خود گواهم؛ خواست خواست توست؛ من چه خواهم . (خواجه عبدالله انصاری)