ٰ
آیات ۲۱۴-۲۱۵ شعراء
وأَنذِرْ عَشِیرَتَکَ الْأَقْرَبِینَ [۲۶:۲۱۴]
خویشاوندان نزدیک خود را (از شرک و مخالفت با فرمان پروردگار) بترسان (و آنان را به سوی توحید و دادگری فرا خوان).
واخْفِضْ جَنَاحَکَ لِمَنِ اتَّبَعَکَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ [۲۶:۲۱۵]
و بال (محبّت و مودّت) خود را برای مؤمنانی که از تو پیروی می‌کنند بگستران.
امینه
فرمان الهی برای محمد(صلی الله علیه وآله وسلم) این است که رسالت خود را با نزدیکانش آغاز کند.
اولین نزدیکان یک انسان می تواند خانواده، اقوام و یا دوستان و آشنایان نزدیک یک فرد باشند.
به نظرم منظور از اقربین تنها خانواده و فامیل نیست، بلکه بیشتر کسانی را در بر می گیرد که از تو شناخت دارند و به تو اعتماد دارند و تو به آنها اعتماد داری .
اولین کسانی که شایسته کمک و خیرخواهی هستند خانواده و دوستان نزدیک می باشند؛ همان گونه که رسول خدا رسالتش را با ایمان همسرش خدیجه(سلام الله علیها) و دوست نزدیکش ابوبکر و علی(رضی الله عنه) آغاز کرد.
پیامبر در ابتدای رسالتش به سراغ ایران و روم نرفت بلکه دعوتش را در میان نزدیک ترین افرادش و کسانی که خودشان دلشان با او بود گسترش داد. و از کم شروع کرد.
این گونه شروع کردن یعنی همراه کردن نزدیکان و دوستان نزدیک و همفکر خودش نشان از دوراندیشی است چون باعث شکل گیری پایه های اولیه ی محکمی در دعوت می شود.
حتی این شروع کردن از نزدیکان شاید به معنای آهسته و پیوسته شروع کردن و حرکت کردن باشد.
(واخْفِضْ جَنَاحَکَ لِمَنِ اتَّبَعَکَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ) [۲۶:۲۱۵]
و بال (محبّت و مودّت) خود را برای مؤمنانی که از تو پیروی می‌کنند بگستران.
اکنون آن کسانی که ایمان آوردند جدای از خانواده و دوستان تو، مؤمن و مؤمنات به حساب می آیند که با تو هم فکر شده اند.
و تو باید به عنوان یک رهبر دلسوز، آنها را مورد مهربانی و لطف خودت قرار بدهی و برای تربیتشان تلاش کنی.
بال مهربانی و لطف و کمک تو ای رسول خدا به این مؤمنان می تواند از آنها بهترین یاران را در دعوت برای تو بسازد.
راهکار عملی من:
برای ترویج یک کار و عمل خوب و فراتر در دعوت، بایستی از نزدیک ترین افراد و کسانی که از ما شناخت کامل دارند و به ما اعتماد دارند شروع کنیم.
از کسانی شروع کنیم که دارای پیش زمینه هستند و دلشان و افکارشان به ما نزدیک تر هست.
به یک باره به فکر جهانی کردن و گسترش یک کار و عقیده نباشیم. به قولاً در فکر بوق کرنا کردنش نباشیم که خودش باعث متوقف شدن کار می شود.
همین تدریج و از کم شروع کردن به همراه داشتن مهربانی و دلسوزی و هزینه در وقت و انرژی خودش باعث می شود در بلند مدت، اندک اما مؤثر باشد.
نعیمه شکری
اگر علمی دانشی و فهمی در مقطعی داریم سعی کنیم این علم و دانش را در راه خدمت به جامع و اجتماع صرف کنیم. بخصوص علم مربوط به دعوت دین.
برای اینکه بخواهیم جامعه خود را متوجه خطاء و کج رویشان کنیم بهتر این است که قدم اول را از خانواده و دوستان نزدیک خود شروع کنیم.
سعی نکنیم در اول راه و یک شبه خواهان هدایت کل جامعه باشیم.
از خانواده کوچک خود شروع کردن و یک یا دو نفر را به طرف خود کشیدن بهتر از آن است که از کل جامعه بخواهیم و یک نفر هم هدایت نشود.
به قولی: سنگ بزرگ نشانه نزدنه
همیشه و همه جا و در هر قرنی که باشیم حرف اول در راه هدایت انسانها اخلاق خوب و مهربانی و نرم خویی بوده و هست.
محبت و مهربانی را در هیچ قسمت زندگی فراموش نکنیم.
هرگاه زن یا مردی در موردی با ما همراه و همفکر شدند آنان را درسطح خود بدانیم و محبت خود را از آنها دریغ نکنیم و با همفکری همدیگر سعی در برداشتن قدمهای بیشتر و بزرگتر داشته باشیم.
راهکار عملی:
اینکه همیشه در فکر هدایت و پیشرفت جامعه خود باشیم و بهترین کار در این زمینه این است که اول با نرمی و مهربانی و صبر و بدون خشم و عصبانت سعی در هدایت خانواده و نزدیکان خود داشته باشم؛ سعی کنیم قدم به قدم پیش برویم.
فاطمه شاکری
۱-توجه به اولین خشتهای جامعه، یعنی خانواده و اقوام در رساندن خیر دنیا و آخرت به آنها.
۲- سلامت جامعه در گرو سلامت خانوادهاست.
۳-نیاز هر فکر و ایده به الگوی عملی. بنابر این یک دعوتگر برای ارائه الگو به دیگران، شایسته است الگوی خوبی از طریق خانواده به مخاطبان ارائه دهد.
۴- لزوم تعامل نیکو ی داعیان با مؤمنان و هم مسیران خود برای تحمل بار مسؤولیت بندگی خداوند.