یقین، ۱۱۸ بقره

(وَقَالَ الَّذِینَ لَا یَعْلَمُونَ لَوْلَا یُکَلِّمُنَا اللَّهُ أَوْ تَأْتِینَا آیَهٌ ۗ کَذَٰلِکَ قَالَ الَّذِینَ مِن قَبْلِهِم مِّثْلَ قَوْلِهِمْ ۘ تَشَابَهَتْ قُلُوبُهُمْ ۗ قَدْ بَیَّنَّا الْآیَاتِ لِقَوْمٍ یُوقِنُونَ){۱۱۸/البقره}
آنان که نمی‌دانند (و از زمره‌ی مشرکانند) می‌گویند: چه می‌شود اگر خدا با ما سخن گوید، و یا این که معجزه‌ای (از معجزات پیشنهادی) برای ما بیاید (و آشکارا جلوه‌گر شود). کسانی که پیش از آنان نیز بودند همین سخنان ایشان را می‌گفتند. دلهایشان با هم همانند است (و افکار و اندیشه‌ی آنان همسان است). ما آیه‌ها را برای حقیقت‌جویان آشکار و بیان کرده‌ایم.
**کلمات کلیدی:
«لَوْ لا یُکَلِّمُنَا اللهُ»: چرا خدا با ما حرف نزند.
«لَوْ لا»: چرا نه. حرفی است که بر طلب حصول ما بعد خود دلالت دارد.
«آیَهٌ»: آیه قرآنی. معجزه پیشنهادی (نگا: إسراء / ۹۰ – ۹۳).
«تَشَابَهَتْ». به هم مانده است. همگون همدیگر بوده است.
«بَیَّنَّا»: بیان و روشن کرده‌ایم. با بیّنه و حجّت فرو فرستاده‌ایم.
«یُوقِنُونَ»: جویای یقین هستند. دانش قاطعانه و باور صادقانه دارند.
**برداشت هایی از آیه:
۱. مشرکان که همان کفار قریش بودند می گفتند: که چرا خداوند شفاهی یا از طریق وحی با ما صحبت نمی گوید که برای ما روشن کند که حضرت محمد پیامبراست. واین خودخواهی کفار را نشان می دهد که کوردل بودند وپیامبر را انکار می کردند. ودلهایشان در پس پرده کفر قرارداشت.
۲. دراین آیه خداوند می فرماید: الله یا رحمن را بخوانید و یاهر اسم دیگر، مهم این است که عقیده داشته باشیم او خالق ماست وبراو باید توکل کنیم وخداوند اسمهای زیادی دارد؛ چون دارای صفات زیادی است که لایق اوست، پس باید در هرحال اورا بخوانیم، وآنجا که گفته نیازی نیست که صدایمان بلند کنیم این را می رساند که خدابه ما نزدیک است که نجوای مارا هم می شنود پس لایق وشایسته این صفات است.
۳. مشرکان می گویند چه می شد که خداوند خود با ماسخن بگوید ومعجزات خود برای ما آشکار جلوه گر می کرد. درحالی که قرآن کتابی است از طرف خدا وسخنان خدا که برای بندگانش نازل کرده است. این یعنی که خود خداوند با ما سخن می گوید وبا پیروی کردن از این کتاب ما را به سرمنزل اصلی می رساند. راه وروش درست زندگی کردن وسعادت هردو جهان به همراه دارد وسخنان مشرکان نشان دهنده گمراهی ایشان است ودنبال بهانه هستند.
۴. خیلی از افرادی که به ظاهر و به قول مردم علم داشتند هم چنین حرفی زده و می زنند…لایعلمون
تنها به داشتن علم نیست بلکه به میزان نفع بردن از آن است؛ اگر علمی که شخص دارد نتواند به او سودی برساند و یا شخص خودش با لجاجت و تعصب از قبول حق سر باز بزند همانند کسانی می شود که علم ندارند.
می گویند: چرا خدا با ما حرف نمی زند. چرا معجزه را به ما نمی دهد..
آنهایی که قبل از شما بودندو بعد ازشما می آیند نیز همین را می گویند. چرا که عصر و زمان در این نکته فرق ندارد.
کوته فکری و لجاجت و تعصب، دانش انسان را می پوشاند. و آن چیزی را می گوید که صواب نیست.
آیات و نشانه ها برای آنانی که یقین دارند بسیار واضح و آشکار است.
با شنیدن گلبانگ محمدی می دانند که وقت صحبت با خداست … سرکه بر سجده می گذارند یقین دارند که گرچه به ظاهر در گوش زمین نجوا می کنند اما الله می شنود و جواب می دهد.
یقین دارند که قدرت لبخند، قدرت بخشیدن، قدرت توبه، قدرت عبادت، معجزات می آفریند که خدای در وجودشان گذاشته است.
۵. قرآن کریم بدون هیچ عیب و نقصی بر پیامبرامین نازل گردید و منتخب خدا برای رهبری وهدایت بشر بر روی زمین شد؛ حال که مشرکان قریش از روی خودخواهی، حسادت، جهل و فضولی در کار پیامبراین گونه تفکر پوچ واحمقانه را داشتند و می خواستند این گونه دین خدا را زیر سؤال ببرند.
نکات تربیتی که می توان درآن تفکر کرد و درس زندگی آموخت:
۱- دراُموری که مدیریت آن به دیگران محول گشته است دخالت و فضولی نکنیم.
۲- نسبت به کسب مقام، منزلت، و پیشرفت دیگران حسادت نداشته باشیم و همیشه برای موفقیت دیگران دعای خیر کنیم.
۳- متکبر و مغرور نباشیم و به جای فقر فروشی به دیگران همیشه و در همه حال همنوعان خود را دوست داشته باشیم و خیرخواه هم باشیم.
۴- با مطالعه دقیق در آیات قرآن و تفکر در این دریای رحمت با جهل و نادانی درونمان مبارزه کنیم و با عمل کردن به آن در آرامش زندگی کنیم.
و این آیه من رو به یاد دوران نوجوانیم برد؛ کلاس دوم راهنمایی بودم و یاد این شعرافتادم که تو اون زمان همیشه تکرار می کردم و نمی دانستم یعنی چی!!!؟ تا این که حفظم شد و با روبه رو شدن با افراد مختلف این شعر برام تفسیر و تفهیم شد.
« آن کس که بداند و بداند که بداند
اسب شرف از گنبد گردون برهاند
آن کس که بداند و نداند که بداند
بیدارش نمایید که بس خفته نماند
آن کس که نداند و بداند که نداند
لنگان خرک خویش به مقصد برساند
آن کس که نداند و نداند که نداند
در جهل مرکب تا ابد دهر بماند.»